Filipijnen 2010: eilandhoppen, duiken en heel veel mooie herinneringen in de Visayas
Sebastiaan is mede-eigenaar van EWDR, maakt reisvoorstellen en begeleidt jaarlijks twee groepsreizen. Daarnaast is hij, vanzelfsprekend misschien, een fanatieke duiker en reiziger. Hij heeft al op veel bijzondere plekken gedoken, maar deze reis naar de Filipijnen die hij in 2010 samen met zijn broer Robbert en vriend Kees maakte en is hem altijd bijgebleven. In dit blog vertelt hij waarom.
Onze reis naar de Filipijnen
Samen met mijn broer Robbert en onze vriend Kees vertrok ik in 2010 naar de Filipijnen. We vlogen via Singapore naar Cebu en maakten vervolgens een prachtige tocht door de Visayas, waarbij we onder andere Bohol, Malapascua en Dauin bezochten. Op iedere plek verbleven we ongeveer een week en een deel van de reis legden we per boot af.
We waren destijds nog helemaal niet zulke ervaren duikers, ik denk dat we ongeveer vijftig duiken op onze naam hadden staan. Maar misschien maakte dat alles juist nóg indrukwekkender, want vrijwel iedere duik zagen we wel iets waarvan we dachten: wat is dit nu weer? Dan vertelde onze gids achteraf dat we een spookfluitvis hadden gezien (zie foto), die eigenlijk gewoon leek op een afgebroken stuk zeegras. Of een zeester die een sprintje trok onderwater. Je hebt echt geen idee dat een zeester zich zo snel kan verplaatsen!
Het duiken werd tijdens onze reis verzorgd door Sea Explorers, dat inmiddels al jarenlang een zeer betrouwbare partner van EWDR is. Sea Explorers is al sinds 1989 actief in de Filipijnen en kent de Visayas werkelijk door en door.
Juist het combineren van verschillende eilanden, resorts en duikgebieden is een van de sterke punten van deze regio. En dat was precies wat onze reis zo bijzonder maakte.
Niet alleen de bestemmingen waren onderdeel van het avontuur. Ook het reizen ertussen hoorde bij de vakantie. We legden verschillende trajecten per boot af, met onze bagage en duikspullen gewoon aan boord. Onderweg werd er gedoken en soms belandden we voor de lunch op een klein, vrijwel onbewoond eiland. Je bent dan niet bezig met een transfer van A naar B, maar de transfer is gewoon onderdeel van de duikreis.
Bohol: ook boven water genoeg te beleven
We begonnen onze duikvakantie op Bohol. Naast het duiken, hadden we ook tijd gemaakt om een aantal uitstapjes en excursies te maken over het eiland zelf. Op Bohol is het beroemde Chocolate Hills, waar we graag naar toe wilden gegaan. Het zijn groene, kegelvormige heuvels en misschien wel het bekendste plekje van het eiland. Het eiland is sowieso erg groen, vooral in het binnenland. Daar vind je verschillende watervallen en ook de bijzondere tarsiers. Dit zijn piepkleine primaten met enorme ogen. Hele bijzondere en schattige dieren!
Maar uiteindelijk kwamen we natuurlijk voor naar Bohol om te duiken. Het mooie aan deze reis was dat het onderwaterlandschap voortdurend veranderde en we elke duik weer nieuwe dingen zagen. Kleurrijke koralen, enorme hoeveelheden vis en vervolgens weer de kleinste dieren waar je zonder een goede gids waarschijnlijk zo overheen zou zwemmen.
Malapascua: onze eerste voshaai!
Een van de absolute hoogtepunten volgde op Malapascua, waar we verbleven bij Ocean Vida Beach & Dive Resort. Een heerlijk kleinschalig resort direct aan het strand. Precies zoals ik een duikresort in de Filipijnen graag zie: ontspannen, gezellig en met het duiken altijd dichtbij. Het is nog steeds een resort dat we aanbieden, en waar er geslapen wordt tijdens de groepsreis in mei 2027!
Als ik onze oude foto’s bekijk, zie ik ook de briefingkaarten van Sea Explorers weer terug. Namen als Monad Shoal, Kimud Shoal, Lighthouse, Lapus-Lapus, Deep Rock, Deep Slope, Gato Island, Kalanggaman en het wrak Doña Marilyn komen voorbij. En ik herinner me deze namen eigenlijk nog vrij goed, want we kregen elke keer een uitgebreide briefing voor de duik. We hadden hoge verwachtingen van dit eiland, het is namelijk dé plek om voshaaien te zien tijdens een duik. En dat stond vrij hoog bij ons op het verlanglijstje.
In 2010 was Monad Shoal dé beroemde plek bij Malapascua om deze bijzondere haaien te zien. En wij hadden geluk, al tijdens de eerste duik die we maakten zagen we onze eerste voshaai! Zoals met veel haaien maakt zo’n ontmoeting enorme indruk. De voshaai heeft een rank lichaam, grote ogen die je een soort verbaasd aankijken en een ongelofelijk lange staart. Het is misschien wel een van de meest elegante en herkenbare haaien die je tegen kunt komen. En zo’n eerste ontmoeting vergeet je niet meer, ook al is het jaren later.
Malapascua bleek overigens veel meer te bieden dan alleen de voshaaien. Bij Gato Island doken we tussen rotsformaties, grotten en tunnels en kwamen we onder andere zeeslangen tegen. Bij Lighthouse werd gezocht naar mandarijnvissen en op plekken als Deep Rock, Deep Slope en Lapus-Lapus kregen we telkens weer een andere duik voorgeschoteld.
Dat is sowieso iets wat me van de Visayas is bijgebleven. Het ene moment kijk je naar een haai en tijdens de volgende duik lig je bijna met je neus boven het rif om een naaktslak van enkele centimeters te bekijken. Een goede afwisseling!
Gelukkig hadden we een camera meegenomen!
Vooraf wisten we dat dit een bijzondere reis zou worden en we wilden graag iets van al dat moois onder water vastleggen. Omdat we zelf nog geen goede onderwatercamera hadden, huurden we voor deze reis een Olympus-camera met onderwaterhuis bij Onderwaterhuis.nl.
Achteraf bleek dat een uitstekende keuze. Als ik de foto’s nu, zestien jaar later, terugkijk, ben ik eigenlijk aangenaam verrast over de kwaliteit. Met Dive+ hebben we de oude beelden nog wat kunnen opfrissen, waardoor kleuren en contrast weer wat beter naar voren komen. En juist die foto’s zijn ontzettend waardevol. Eén beeld is soms genoeg om je meteen terug te brengen naar een bepaalde duik en te herinneren wat je daar allemaal tegenkwam.
We fotografeerden kleurrijke naaktslakken, een prachtige geelgroene leaf scorpionfish en zeenaalden. Ook kwamen we scholen shrimpfish of razorfish tegen, merkwaardige vissen die vrijwel verticaal en met hun kop naar beneden door het water bewegen. En natuurlijk waren er de zeeslangen en onze voshaai. De foto’s van de voshaai bovenaan dit verslag zijn overigens de enige twee foto’s die niet door ons zij gemaakt, maar alle andere foto’s in dit verslag zijn tijdens de reis door ons gemaakt.
Eerst huren is helemaal geen gek idee
Het huren van een onderwatercamera kan ik nog steeds aanraden als je nieuwsgierig bent naar onderwaterfotografie. Je hoeft niet meteen zelf een camera, onderwaterhuis en accessoires aan te schaffen. Huur eens een complete set voor een vakantie en ontdek of je het leuk vindt om tijdens het duiken ook met fotografie bezig te zijn.
Zelf ben ik uiteindelijk een andere kant opgegaan en gebruik ik tegenwoordig vooral een GoPro. Maar als ik de foto’s uit 2010 terugzie, ben ik nog steeds ontzettend blij dat we destijds die Olympus hebben gehuurd.
En vind je onderwaterfotografie eenmaal echt leuk? Dan kun je bij EWDR ook mee op een van onze speciale fotografiereizen met onderwaterfotograaf Thomas Van Puymbroeck. Zo combineer je mooie duiken met de mogelijkheid om je fotografie verder te ontwikkelen.
Met de boot tussen de eilanden
Tijdens deze reis hebben we verschillende eilanden bezocht en de reis naar een nieuw eiland toe was ook uitstekend geregeld. We gingen ‘gewoon' met de boot van eiland naar eiland. Daar heb ik gelukkig ook nog foto’s van. Je stapt met je bagage en duikspullen aan boord en vervolgens begint het avontuur. Tropische eilanden aan de horizon, blauw water om je heen en onderweg wordt er gewoon gedoken.
Ergens tussen de eilanden ging de boot stil, de flessen werden klaargezet en niet veel later lag je weer in het water. Daarna terug aan boord, iets eten en verder naar de volgende bestemming. Soms stopten we bij een klein of vrijwel onbewoond eiland om daar een hapje te eten. En dan meteen maar antwoord op een vraag die we bij EWDR verrassend vaak krijgen wanneer we over dit soort boottochten vertellen:
“Is er eigenlijk wel een toilet aan boord?”
Jazeker! Althans, op onze boot in 2010 wel. Voor lange Nederlanders was het allemaal wat krap bemeten en moest je jezelf af en toe in een enigszins creatieve houding manoeuvreren, maar het toilet was absoluut aanwezig. Of Sea Explorers tegenwoordig nog met precies dezelfde boten vaart, durf ik niet te zeggen. We zijn inmiddels zestien jaar verder en het zou me niets verbazen als er ondertussen het nodige is vernieuwd. Maar ook in 2010 waren de faciliteiten voor dit soort overtochten gewoon prima. En eerlijk gezegd neem je dat beetje ongemak graag voor lief als je daarna weer buiten staat met niets anders dan zee en eilanden om je heen. En niet iedereen is natuurlijk bijna 2 meter lang…
Dauin: met je neus boven het zwarte zand
Een van de plekken die ik op onze oude duikkaarten weer tegenkwam, is Kalanggaman Island. Een prachtig tropisch eiland met wit zand, helderblauw water en onder water mooie drop-offs. Alleen de tocht ernaartoe was al genieten.
En dat is ook wat ik zo mooi vond aan het islandhoppen. Langzaam zie je het landschap veranderen terwijl je verder door de Visayas vaart. Onderweg duiken, ergens lunchen en vervolgens weer verder. Uiteindelijk bereikten we Negros en veranderde niet alleen het landschap boven water, maar ook onder water kwamen we ineens in een totaal andere wereld terecht. We verbleven in het plaatsje Dauin, waarbij we verbleven bij het Pura Vida Beach & Dive Resort, waar het duiken eveneens door Sea Explorers werd verzorgd. Pura Vida is een echt duikersresort: tropisch, groen en ontspannen, met alles gericht op zoveel mogelijk genieten van het duiken. Ook dit duikresort bieden we nog steeds aan!
Dauin liet ons vervolgens kennismaken met een compleet andere vorm van duiken. Hier vind je donkere, vulkanische zandbodems. Op het eerste gezicht misschien minder spectaculair dan een kleurrijk koraalrif, maar zodra je rustig gaat kijken, blijkt er werkelijk overal iets te zitten. Dit is het beroemde muck diving. Naaktslakken, zeenaalden, gecamoufleerde vissen en allerlei bizarre kleine dieren. Soms lag je bijna met je neus op het donkere zand omdat de gids enthousiast naar iets wees wat je zelf aanvankelijk totaal niet kon ontdekken.
En vervolgens stap je een dag later op de boot naar Apo Island en verandert de onderwaterwereld opnieuw volledig. Weg met het donkere zand. Ineens zwem je weer langs prachtige koraalriffen, wanden en grote hoeveelheden rifvis in helder tropisch water. Dat vat voor mij de Visayas eigenlijk perfect samen: de afwisseling is enorm.
“Hello sir” en de handsome boys from Holland
Als ik nu terugkijk naar de foto's, kijk ik niet alleen terug op fantastische duiken. Wat minstens zo goed is blijven hangen, is de vriendelijkheid van de Filipijnse bevolking. Overal werden we begroet met “Hello, sir!”. In het begin vond ik dat nogal formeel. Waarom noemt iedereen mij hier nou sir? Later begrepen we dat het helemaal niet zo formeel bedoeld was. Het is vooral een vriendelijke en respectvolle manier van begroeten.
Robbert en ik trokken bovendien nogal wat bekijks. We zijn een tweeling en met onze lengte vielen we tussen de Filipijnen behoorlijk op. Het duurde dan ook niet lang voordat we ergens werden omgedoopt tot de “handsome boys from Holland”. Daar konden we uiteraard prima mee leven. Ook zijn we onwijs vaak aangesproken of mensen met ons op de foto mochten. In het begin een beetje ongemakkelijk, maar we konden er eigenlijk vooral om lachen.
Op een avond werden we door een aantal lokale serveersters uitgenodigd om een potje te komen kaarten. Dat leek ons vanzelfsprekend een uitstekend idee. Dat was het ook, al bleek het vooral een uitstekende gelegenheid om onszelf eens goed voor gek te zetten. Van de lokale spelregels en tactiek hadden wij duidelijk minder verstand dan de dames tegenover ons. Maar er werd vooral ontzettend veel gelachen, en dat is eigenlijk het belangrijkste van zo’n avond. Binnen de kortste keren zit je met mensen die je nauwelijks kent te kaarten, grappen te maken en samen een ontzettend gezellige avond te hebben. Dat is voor mij óók de Filipijnen.
De avonden waren sowieso heerlijk eenvoudig. Na een dag met twee of drie duiken eerst douchen, dan een koud biertje bestellen en vervolgens kijken welke verse vis er die dag beschikbaar was. Vis aanwijzen, laten bereiden en daarna lekker op het strand eten. Meer hadden we eigenlijk niet nodig. Je zit daar met je broer en een goede vriend, moe en tevreden van een dag duiken, met een biertje voor je en de zee op een paar meter afstand. Ondertussen bespreek je alweer wat je die dag allemaal hebt gezien en wat er de volgende ochtend op het programma staat. Veel beter wordt een duikvakantie niet.
Nog een paar dagen Singapore
Op de terugweg maakten we de reis nog net even wat langer met een stopover van enkele dagen in Singapore. Het contrast kon nauwelijks groter zijn: na weken van kleine eilanden, duikboten, zandstranden en het relaxte Filipijnse leven stonden we ineens midden in een hypermoderne wereldstad. Hoogbouw, winkels, restaurants en alle luxe van de moderne wereld weer binnen handbereik.
Als afsluiting werkte het fantastisch. Nog een paar dagen lekker rondkijken, goed eten en genieten van de stad voordat we uiteindelijk terugvlogen naar Nederland.
Zestien jaar later willen we eigenlijk maar één ding…
Inmiddels zijn we dus zestien jaar verder. Onze foto’s uit 2010 zijn technisch natuurlijk niet meer te vergelijken met wat we tegenwoordig kunnen maken. We hebben inmiddels ook wel wat meer dan de vijftig duiken waarmee we destijds aan dit avontuur begonnen.
Maar toch blijft het leuk om de oude foto’s en video’s terug te kijken. Ik hoef er maar een paar te bekijken en alles komt weer terug. De eerste voshaai, de zeeslangen, de bizarre kleine beestjes van Dauin, Apo Island, de riffen, het varen tussen de eilanden, lunchen op een klein strandje, de verse vis, het koude biertje, het kaarten met de lokale dames en natuurlijk het eeuwige “Hello, sir!”
Het was gewoon een fantastische reis. En één ding weet ik zeker: wij gaan absoluut nog een keer terug naar de Visayas.
Wil je zelf zo’n soort reis meemaken? In 2027 organiseren we samen met Margriet een groepsreis naar de Visayas. Een mooie gelegenheid om verschillende eilanden te combineren en zelf te ervaren hoeveel afwisseling deze regio zowel boven als onder water te bieden heeft.
Uiteraard kun je een vergelijkbare reis ook individueel via EWDR maken. We kunnen de verschillende eilanden, resorts en duikgebieden ook voor een individuele reis combineren. Het echte islandhoppen waarbij je per boot van de ene bestemming naar de andere vaart en onderweg duikt, is daarbij wel afhankelijk van het aantal deelnemers en de mogelijkheden op dat moment. Maar groepsreis of individueel: de Visayas zijn een bestemming waar je als duiker eigenlijk een keer geweest moet zijn.
Wij waren er in 2010. Zestien jaar later hoef ik maar een paar oude foto’s te bekijken en ik wil alweer terug. Dat zegt eigenlijk genoeg.
