Reisverslag: duiken met manta's op Nusa Penida
Tijdens onze reis door Bali besloten we om Nusa Penida niet alleen als dagtrip te bezoeken. We wilden het eiland graag zien én er duiken, dus bleven we een nacht. Dat bleek een goede keuze. Op onze aankomstdag hadden we alle tijd om een stukje van het eiland te ontdekken en de volgende ochtend konden we vroeg het water in. In dit blog vertel ik je alles over onze duik met de manta's!
Margriet werkt bij EWDR als marketing- en contentspecialist. Daarnaast is ze fanatiek duiker en duikinstructeur en reist ze graag naar bestemmingen waar ze mooie duiken kan maken. In dit reisverslag neemt ze je mee tijdens haar duikdag op Nusa Penida. Van de eerste manta’s die ze vanaf de kant spotte tot de duiken bij Manta Point en Crystal Bay.
Om 07:00 gaat onze wekker, tijd om naar de duikschool te gaan en ons klaar te maken voor een dag duiken! Vanaf de duikschool is het ruim 30 minuten varen naar Manta Point en de zee was behoorlijk wild. We stuiterden met de boot over het water. Gelukkig zitten alle duikflessen goed vast in de boot, dus daar hoef je je geen zorgen over te maken. Een gesprek voeren was ondertussen wel onmogelijk. Door het geluid, de snelheid en het gestuiter hoorde je elkaar simpelweg niet meer.
Toch was de tocht prachtig. De kustlijn van Nusa Penida is ruig en indrukwekkend en onderweg kwamen we onder andere langs Kelingking Beach. Vanaf zee ziet de beroemde rotsformatie er weer heel anders uit. Destijds stond hier nog een enorme kraan, die gebruikt zou worden voor de aanleg van een lift. Gelukkig is dat plan inmiddels van de baan.
Bij Manta Point aangekomen, maakten we ons klaar om het water in te gaan. De boot was behoorlijk vol, maar de duikgroepen zelf waren gelukkig klein. Wij waren met z’n vieren en een duikinstructeur.
De briefing was eigenlijk heel eenvoudig. We zouden naar een bepaald punt gaan en daar wachten. Zagen we binnen twintig minuten geen manta’s, dan zouden we verdergaan met de duik en gaan zwemmen. Zodra we het water in gingen, merkten we hoe sterk de deining was. Je werd letterlijk meters heen en weer getrokken. Het was daardoor lastig om op dezelfde plek te blijven. Ook het zicht was niet geweldig. Er zat veel plankton in het water, waardoor we misschien zo’n zes meter zicht hadden.
De twee andere duikers in onze groep waren nog vrij onervaren en hadden zichtbaar moeite met de omstandigheden. Ik was ondertussen vooral benieuwd wanneer de eerste manta zou verschijnen. Na ongeveer tien minuten hoorden we opeens hard getik op een duikfles. De eerste manta! Door het beperkte zicht leek hij echt uit het niets te verschijnen. De manta zweefde rustig door onze bubbels heen. Even later hoorden we opnieuw getik, maar nu wat verderop. Een andere groep had dezelfde manta gespot. Tot ik me omdraaide en ineens oog in oog stond met een andere manta. Vanaf dat moment leken ze ineens overal te zijn. Ze kwamen rustig voorbij en leken de bubbels van de duikers helemaal niet erg te vinden. Sterker nog, het leek soms alsof ze er bewust doorheen zwommen. Een soort spa voor manta’s. En hoewel het slechte zicht normaal gesproken niet iets is waar je blij van wordt, had het hier ook wel iets. Je wist nooit wat er een paar meter voor je uit het plankton zou verschijnen. Ineens was daar weer zo’n enorme manta.
Eindelijk manta’s zien
Ik had inmiddels wereldwijd honderden duiken gemaakt, maar nog nooit een manta gezien. Dat maakte deze duik extra bijzonder. Het was dus niet alleen een mooie duikstek, maar ook echt een bijzondere ontmoeting! Op een gegeven moment gaf onze divemaster aan dat we de cleaning spot gingen vertalen en aan de duik begonnen. We moesten verder zwemmen en verlieten daarmee de plek waar we op de manta’s hadden gewacht. Eerlijk gezegd had ik daar nog best wat langer kunnen blijven. De manta’s bleven komen en ik had het helemaal niet erg gevonden om nog twintig minuten op dezelfde plek te hangen.
De duik zelf was ook leuk, maar door de sterke deining en het beperkte zicht was het lastig om rustig te zwemmen en foto’s te maken. Ik heb daarom deze duik vooral met mijn GoPro gefilmd. Onderweg kwamen we een grote groep inktvissen tegen. Altijd leuk, want dat zijn absoluut een van mijn favoriete dieren. Ik was dan ook even volledig afgeleid door de inktvissen, totdat de divemaster aan mijn vin trok. Ik moest me omdraaien. Een zwarte manta kwam recht op ons af!
Tijdens onze safety stop kregen we nog een laatste verrassing. Onder ons verscheen een enorme manta uit het niets. Dat zijn de momenten waarop je eigenlijk weer wilt afdalen, terwijl je weet dat het geen goed idee is.
Manta Point wordt snel druk
Eenmaal boven zagen we meteen hoeveel drukker het inmiddels was geworden. Wij waren een van de eerste boten bij Manta Point, maar ondertussen lagen er behoorlijk wat boten en waren er veel snorkelaars in het water. De zee was nog steeds behoorlijk wild. Het leek mij persoonlijk dan ook geen ideale plek om te snorkelen, maar blijkbaar hield dat veel mensen niet tegen. Het was wel meteen een goede illustratie van waarom het loont om vroeg op pad te gaan. Manta Point is niet voor niets een van de bekendste plekken van Nusa Penida en de drukte kan hier behoorlijk oplopen.
Duiken bij Crystal Bay
Na Manta Point gingen we door naar onze tweede duik: Crystal Bay. Deze duikstek staat vooral bekend als een plek waar je kans hebt om mola mola’s, oftewel maanvissen, te zien. Eigenlijk wist ik vooraf al dat de kans voor ons klein was. Ik dook deze dag in de Open Water-groep en onze maximale diepte lag op 18 meter. Mijn vriend had zijn Advanced Open Water-brevet nog niet, en we vonden het bovendien veel leuker om samen te duiken dan dat een van ons alleen met de diepere groep mee zou gaan. Dat bleek achteraf trouwens een prima motivatie om toch maar eens dat Advanced-brevet te gaan halen. De groep die wel dieper kon, had overigens ook geen mola mola gezien. Dat maakte het gemis alweer een stuk minder erg.
Crystal Bay dankt zijn naam aan het heldere water. Onder goede omstandigheden kan het zicht hier zo goed zijn dat je bijna vergeet dat je onder water bent. Vandaag was dat helaas anders. In de baai, boven de zandbodem, was het zicht behoorlijk matig. Een beetje zoals duiken in de Vinkeveense Plassen. Dieper werd het gelukkig beter. We zagen verschillende schildpadden en andere vissen, maar het was vooral opvallend hoe druk het onder water was. Overal waren duikers te zien. Geen mola mola dus, maar na de manta’s van die ochtend konden we daar eigenlijk ook niet echt over klagen.
Terug naar Bali
Na de tweede duik gingen we terug naar de duikschool. Daar stond een heerlijk bord nasi voor ons klaar. We lunchten samen met onze nieuwe duikbuddy’s en konden rustig napraten over de duiken. Bij de duikschool liepen ook een paar honden rond en hing een fijne, ontspannen sfeer. We konden er nog douchen voordat we onze spullen pakten en weer richting de haven vertrokken.
Tijd om Nusa Penida achter ons te laten en terug te gaan naar Bali.
Voor mij was vooral Manta Point een duik om niet snel te vergeten. Niet alleen omdat ik eindelijk mijn eerste manta’s zag, maar juist door de omstandigheden. Het slechte zicht, de sterke deinig en de manta’s die telkens onverwacht uit het plankton verschenen, maakten de ontmoeting extra bijzonder. En na honderden duiken eindelijk oog in oog staan met mijn eerste manta? Daar kon zelfs een beetje wild water niets aan veranderen.
Ook deze duikreis ervaren?
We bieden verschillende duikreizen naar Bali aan, volledig op maat gemaakt. Wil je net als wij een reis die afwijkt van wat er op de website staat? Geen probleem, alles is mogelijk!
