Dagtrip vanuit Dahab: de Coloured Canyon
De Colored Canyon bij Dahab is een spectaculaire, smalle kloof in het Sinaï-gebergte, bekend om de verbluffende rotsformaties in kleuren als rood, geel, paars en goud, gevormd door watererosie en mineralen. Het gebied biedt een unieke wandelervaring met paden van minder dan een meter breed en uitdagende rotsblokken. Lees hier alles over deze dagtrip vanuit Dahab.
Margriet houdt zich bij EWDR bezig met marketing, content en de website. Naast haar werk is ze ook een fanatieke duiker: sinds 2011 brengt ze regelmatig tijd door onder water en in 2023 behaalde ze haar instructeursbrevet. Ze heeft op verschillende plekken ter wereld gedoken en was begin dit jaar duiken in Dahab. In dit blog vertelt ze over de dagtrip naar de Coloured Canyon nabij Dahab.
Op onze laatste dag in Dahab gaan we naar de Coloured Canyon! We hebben dit speciaal voor de laatste dag bewaard, aangezien we pas rond 22:00 terugvliegen. Een no fly day voor vertrek was dus niet nodig, maar op deze laatste dag waarop we niet kunnen duiken is het dus een perfecte trip. We worden om 08:00 opgehaald vanaf The Bridge, dus we hebben alle tijd om rustig te ontbijten. En dat is fijn, want het ontbijt hier is super en als je kiest voor de pancakes krijg je een stukje kunst geserveerd.
Om stipt 08:00 staat er een 4×4 klaar met chauffeur en gids. Het is niet de meest comfortabele auto, aangezien de banken tegenover elkaar staan en laag bij de vloer zijn. We hebben wel alle ruimte om te gaan liggen, mochten we dat willen. De auto is daarnaast gevuld met een grote tank water en spullen om vuur te maken.
Na een half uur maakten we een eerste, korte stop. We stopen bij een rots, waar een opening en grot gevormd was. Het lijkt net alsof dit door mensen is gemaakt, maar het schijnt helemaal natuurlijk gegaan te zijn. Je kunt er ook in, sterker nog: het is een populaire plek in de zomer onder de bedouins. Het is en blijft lekker koel in de grot, dus het is een ideale plek om te ontsnappen aan te warme zomeravonden. Na een kort bezoek reden we weer verder. Van te voren wisten we eigenlijk niet hoelang de rit zou duren. De canyon ligt namelijk helemaal niet zo ver van Dahab af, alleen verlaat je na 40 minuten de verharde weg en ga je de woestijn in. De houdt in: zand, onverharde wegen en nog meer zand. We hebben echt een heel stuk door het zand afgelegd. Volgens de chauffeur de leukste plek om te rijden. We hebben een paar keer ook echt een heuvel naar beneden gepakt. Uiteindelijk reden we iets meer dan een uur in de woestijn voordat we wij de canyon aankwamen.
Bij aankomst van de canyon was het helemaal verlaten. We hadden eigenlijk verwacht dat er wel wat mensen of andere toeristen zouden zijn, maar er was helemaal niemand. We lieten de chauffeur achter en liepen via een pad naar beneden, richting de canyons. De temperatuur was aangenaam: 24 graden in de zon, absoluut niet te warm om de hike te doen. We waren hier begin januari, dus misschien wel de meest perfecte tijd voor deze hike.
Bijna direct zagen we al fossiel koraal, wat bizar is midden in de woestijn. Onze gids verteld dat dit hele gebied gevormd is door water en dat sommige mensen beweren in de Koran te hebben gelezen dat elke woestijn eerst zee is geweest. Dat laatste heeft hij zelf nooit gelezen, maar hij is er wel van overtuigd dat het zou kunnen.
De paden beginnen breed, met veel ruimte om ons heen en een zandpad. Zodra we de eerste bocht omgaan wordt het pad smaller en komen we echt in de canyon terecht. Het eerste gedeelte is nog ‘wit', maar het is al heel indrukwekkend. Het pad kronkelt tussen de muren door. Als dit onderwater zou zijn, dan zou dit een fantastische duikstek zijn!
Na een klein stukje begon het spektakel: kleur! Overal strepen, vormen en pijlen, allemaal door de natuur zelf gevormd. Het zag er adembenemend uit, vooral waar de zon op sommige stukken scheen en de rotsen bijna van goud leken. Het pad werd langzaam smaller, en op een paar plekken moesten we echt even klimmen.
Op een gegeven moment kwamen we bij een stukje waar je kon kiezen: een meter naar beneden springen, of met je rug tegen de muur en je voeten tegen de tegenoverliggende wand langzaam naar beneden ‘lopen’. Wij kozen voor de laatste optie. Niet alleen veilig, maar ook handig, want wat als je een sprong verkeerd inschat en vastzit in de canyon? Ook het naar beneden lopen was grappig. De gids doet het in een rap tempo waardoor het heel makkelijk lijkt, maar als je dan zelf aan de beurt bent is het toch iets lastiger dan het leek.
Het is een wandeling waarbij je een beetje conditie nodig hebt om de canyon helemaal door te komen. In totaal is het zo’n 800 meter lang, met muren van ongeveer 40 meter hoog. Wij deden er 1,5 uur over, maar het is elke stap waard. Het is er zo stil dat je alleen je eigen voetstappen hoort, en af en toe hoor je een vogel.
Na de canyon kwamen we uit bij het restaurant. Althans… bij de restanten ervan. Vijfentwintig jaar geleden stond hier een restaurant/bar, de palen waren met kamelen aangevoerd. Nu was er nauwelijks iets over, te weinig mensen die hier komen om de bar open te houden en er geld te verdienen. We liepen door een ruime vallei en passeerden nog een verlaten restaurant, waar achtergelaten lege flessen een eenzaam verhaal vertelden. Een stukje klimmen later stond onze auto weer op ons te wachten.
De chauffeur had ondertussen voor ons gekookt en toen we aankwamen was de lunch al bijna klaar. We kregen eerst bedoeïenenthee. Dit is een traditionele, sterke, zoete zwarte thee uit het Midden-Oosten, met aromatische woestijnkruiden zoals salie, tijm en kardemom. De lunch was ook goed: kip, rijst, groenten en een frisse salade. Hier werd de stilte onderbroken door vliegen die op het eten afkwamen. Het is dus een beetje opletten dat ze niet op je bord komen. We hadden tijdens de lunch een fantastisch uitzicht over de woestijn waar we net uit waren komen lopen.
Er is hier werkelijk niets, dus alles werd door ons zelf meegenomen, en onderweg stopten we zelfs nog om wat droge takken te verzamelen, zodat er een vuur gemaakt kon worden.
Na de lunch vertrokken we weer terug. We hadden al tegen elkaar gezegd: dit is geen plek om autopech te hebben. Geen bereik, en wij moesten een vlucht halen. Nog geen tien minuten later kwamen we een auto tegen die vastzat. Ze zaten er al een hele poos. Gelukkig hielp onze chauffeur, het probleem zat ergens bij de wielen.
Daarna vervolgden we onze weg: nog eens twee uur door de uitgestrekte woestijn, totdat we uiteindelijk weer in Dahab aankwamen.
Onze tips
- Schoenen: Kies sandalen of juist stevige wandelschoenen die hoog sluiten, zodat er geen zand inkomt.
- Water: Neem voldoende water mee, het kan warm worden in de canyon.
- Zonbescherming: Een pet of zonnebril is prettig, zeker op de zonnige stukken.
- Kleding: Een lange broek is handig bij de smalle ingangen en stukjes waar je moet klimmen.
- Beste reistijd: Ga in de winter, wanneer het weer aangenamer is en het niet te heet wordt.
- Boeken: Regel je tour bij The Bridge, zodat je zeker weet dat je met een goede chauffeur en gids op pad gaat.
White canyon, Red canyon & Coloured canyon?
In de omgeving van Dahab zijn meerdere indrukwekkende canyons die je kunt bezoeken. De Coloured Canyon is misschien wel de bekendste, met zijn spectaculaire kleuren en unieke vormen. Daarnaast zijn er de Red Canyon, kleiner en makkelijker bereikbaar, en de White Canyon, die ook prachtig schijnt te zijn en ongeveer 40 minuten van Dahab ligt.
Let goed op bij het boeken van een tour: veel aanbieders gebruiken foto’s van Amerikaanse canyons om de Coloured Canyon te promoten, en online zijn ook reviews te vinden van mensen die uiteindelijk naar de Red Canyon zijn gebracht in plaats van de echte Coloured Canyon.
Wij hebben onze tour geboekt via ons verblijf bij The Bridge, waardoor we zeker wisten dat alles klopte. De tocht naar de echte Coloured Canyon is lang, zo’n 2,5 uur rijden vanaf Dahab. Eerst rijd je 45 minuten over een verharde weg, daarna volg je een route door de woestijn over onverharde wegen en zandpaden. Het is een flinke rit, maar de canyon is het absoluut waard!
