Expeditie Antartica 2016: Op ‘jacht’ naar leopard seals en het leven op een onderzoeksstation

Gepubliceerd op 29 maart 2016 in Verhalen

Expeditie Antartica 2016: Op ‘jacht’ naar leopard seals en het leven op een onderzoeksstation

We gaan ‘op jacht’ naar de leopard seals. Niet letterlijk natuurlijk! De logica om de duikstek uit te zoeken is waterdicht. Er moet een pinguïn kolonie (deze keer kinband en Adelie pinguïns) in de buurt zijn en een gewonde crab-eater seal verhoogt de kans in Port Charcot. Dat is in elk geval de theorie. Eenmaal onder water blijkt de praktijk toch anders dan de theorie. Geen leopard seal. Het zicht is vandaag goed maar het water is weer “frisjes” met een temperatuur van -1 graden celcius (lees: ijskoude vingers die ècht pijn doen)

Dag 8 : Op jacht naar leopard seals

De kans is klein dat er plekken zijn die kouder dan dit zijn. Antarctica geldt dan ook als een plek van records, de laagste temperatuur, het hoogste continent, het droogste continent. Kenmerkend voor expeditie Antartica 2016. Voor de meeste duikers geldt het in elk geval voor de koudste duik. Onder water schuren de ijsbergen over de bodem. Bestaande uit rotsblokken met wat kleine wier gebieden. Een schooltje kleine visjes schiet, in en uit het wier. Grote pissebedden lopen over de bodem. Althans, iets wat daarop lijkt.

IMG_0121

S ‘middags proberen we opnieuw om de leopard seals te vinden, maar dit keer in Pietermannbaai. Hetzelfde resultaat…Helaas weer geen succes en wederom een frisse watertemperatuur van -1 graden. Een interessante duik, en we snuffelen een beetje rond. Ineens schieten een stel pinguïns voor onze neus voorbij. Een split second, je hebt niet eens de kans om met je ogen te knipperen. Iets verder vinden we nog een “37-armige-zeester”, een mooie vondst want van deze dieren blijken niet zo veel geregistreerde waarnemingen te zijn. Gelukkig mogen we weer aan land en even rondkijken bij de pinguïns. In het kleine baaitje is het een komen en gaan van onze kleine meneertjes. Wederom blijken de kleine rakkers niet op de hoogte te zijn van de 5 meter regel.

IMG_0125

Dag 9 : Het leven op onderzoeksstation Vernadsky

De negende dag van expeditie Antartica 2016. We worden wakker, het gordijn wordt opengetrokken en het sneeuwt. Is dit een slecht voorteken? De bemanning is bezig met het sneeuwschuiven op het voordek. Koud, guur, grijs. Zal alles wel doorgaan? “Natuurlijk, waarom niet?” krijgen we te horen van de bemanning. De ochtend trip is naar Vernadsky een onderzoeksstation dat in eerste instantie van de Britten was, maar nu van Oekraïne. Na wederom een frisse duik en ons snel te hebben omgekleed, worden we naar de basis gebracht. Een korte rondleiding wordt verzorgd door Sacha. Die probeert uit te leggen hoe het dagelijkse leven op het onderzoeksstation in zijn werk gaat. Om een of andere reden legt hij de nadruk op het feit dat er geen facebook en skype is. Als ze niet werken, wordt er gelezen of gesport.  Het is niet helemaal duidelijk hoe er dan gevoetbald wordt. We zijn vergeten te vragen of ze spikes onder hun schoenen doen. Maar Vernadsky is veelal bekend door zijn eigen gebrouwen vodka en een bar die 24 uur per dag openblijft. Muziek kan nog worden afgespeeld op een grammofoon!

IMG_0201

Exploratory duik op Yaloures

De tweede duik is op de Yaloures. Het is een ‘exploratory’ duik, wat erop neer komt dat in de briefing de verwachting sterk naar beneden wordt bijgesteld. Maar het zicht is behoorlijk en er blijkt veel leven te zitten. Tijdens de duik worden we opgeschrikt door een enorme knal. Sommige duikers beweren dat ze de drukgolf zelfs in hun maag gevoeld hebben. Kennelijk is een ijsschots in tweeën gebroken. Zo, die kan ook weer in het logboek! Het beste kwam echter na de duik…

Op de terugweg naar het schip komen we een zestal crabeater seals tegen die rond een kleine ijsschots heen en weer aan het zwemmen zijn. We mogen snorkelen en gek genoeg blijven ze gewoon spelen (klein probleempje: Macro lens op de camera). Bijna bij het schip blijken bultruggen vlak naast het schip te liggen. Zelfs de mensen die besloten hebben om geen enkele activiteit te doen krijgen zo een fantastische show. Voor de kanoërs is het een onvergetelijke tocht omdat ze midden in een school bultruggen zijn gekomen en niet meer verder ‘kunnen’ peddelen.  S ‘avonds wordt koers gezet naar de poolcirkel. Het is een flinke 168 nautische mijlen en de golfslag neemt weer flink toe. De dokter kan haar doosje met zeeziekte pleisters weer boven halen.

Terug naar blogoverzicht

Naar top van pagina